|
WYSTAWA ⸜ relacja AUDIO VIDEO SHOW 2026
Gdzie: PGE Narodowy |
|
WYSTAWA ⸜ relacja
tekst WOJCIECH PACUŁA |
|
No 271 16 listopada 2026 |
|
MINĘŁO JUŻ KILKA DNI (a nawet kilkanaście) od momentu, w którym ostatni zwiedzający opuścili PGE Narodowy, Hotel Radisson Blu Sobieski i Hotel Golden Tulip (będę dalej mówił o tych miejscach, odpowiednio: „stadion”, „Sobieski” i „Tulip”). Niemal na gorąco podsyłaliśmy państwo pierwsze spostrzeżenia i przemyślenia (→ TUTAJ), opisaliśmy również aktywność „High Fidelity” na wystawie (→ TUTAJ), opublikowaliśmy również fotoreportaż będący rozwinięciem tekstu, który państwo czytacie (→ TUTAJ).
‖ Wejście przez długie minuty po otwarciu było zakorkowane, naprawdę wielu ludzi czekało na moment otwarcia bramek – po pół godzinie wszystko wróciło do normy Teraz, na spokojnie, można więc powiedzieć kilka słów, które nie są dyktowane adrenaliną czy ciśnieniem, nie są również pisane w oszołomieniu, które towarzyszy tego typu imprezom. Tego typu, czyli jakim? No właśnie, określenie kondycji imprezy wydaje mi się kluczowe, aby zrozumieć, czym ona właściwie jest, to znaczy czym jest w 2026 roku, i jakie są jej perspektywy. Nie chodzi nawet o poszczególne prezentacje, pokazy czy pokoje. Wprawdzie są one składowymi całego obrazu, ale chodzi o wydarzenie w jego pełni. ▓ AVS 2026 w liczbach Wystawa Audio Video Show, czy też AVS, jak się często o niej pisze, miała w tym roku swoją najlepszą edycję ever. Sięgam po angielskie słówko, ponieważ nie mówimy już o imprezie krajowej, a międzynarodowej – zarówno literalnie, ponieważ uczestniczą w niej podmioty z niemal całego świata, jak i koncepcyjnie, ponieważ jest skierowana dla ludzi z całego świata. I, dodajmy, cały świat na nią przyjeżdża – myślę w tej chwili o prasie, producentach i wystawcach. Najlepszość, jeśli tak mogę powiedzieć, ma kilka odsłon. Pierwsza to skala. Jak informował wystawca, Adam Mokrzycki, była to edycja pod każdym względem rekordowa: 196 sal prezentacyjnych, wobec 185 w 2025 roku, czyli wzrost o 5,9%, Organizator dodaje:
Światowe i polskie premiery, rozbudowane systemy referencyjne oraz prezentacje prowadzone przez konstruktorów i przedstawicieli producentów są ważną częścią Audio Video Show. Możliwość osobistego spotkania z ludźmi stojącymi za prezentowanymi produktami i usłyszenia ich w starannie przygotowanych systemach nadaje wystawie szczególną wartość.
Najważniejsze wydaje się jednak to, że impreza okazała się większa zarówno jeśli chodzi o powierzchnię, jak i ilość odwiedzających, wyprzedzając pod tym względem niemiecką imprezę, od niedawna w Wiedniu, i do niedawna lidera tego typu wydarzeń w Europie. A to jest coś, co rozpala branżę niemal do białości – niemieckie targi przez lata były swego rodzaju punktem odniesienia i osią, wokół której obracały się szprychy jej biznesowej części. To tam pielgrzymował cały audiofilski świat, podobnie jak na początku ery oczy całej Europy były zwrócone na, jeśli mogę tak porównać, starożytny Rzym.
‖ Z roku na rok Strefa słuchawkowa się rozrasta, ale wydaje się, że i ona potrzebuje trochę bardziej profesjonalnej oprawy; na razie wciąż jest po „partyzancku”, jak w 2015 roku, podczas 17. edycji imprezy, kiedy to zadebiutowała jako osobny segment; zasługuje na to Ale, żeby pozostać w prawdzie, Audio Video Show wciąż nie jest tym samym wydarzeniem co High End. To ‘wystawa’, a nie ‘targi’. W handlowym żargonie byłoby to wydarzenie B2C (ang. business-to-consumer, czyli „biznes do klienta”), podczas kiedy Wiedeń – B2B (ang. business-to-business, czyli „biznes do klienta”). Oznacza to, że AVS wciąż jest skierowane dla klientów końcowych, a High End do biznesowych. I właśnie o to będzie się toczyła gra w następnych latach, ponieważ status B2B oznacza znacznie większe pieniądze i prestiż. Ale właśnie dzięki temu, że Warszawa jest prawdziwą stolicą audio B2C, zachowując unikatową formułę imprezy „dla każdego” ma szansę stać się również centrum biznesowym dla tej części świata, tworzą unikatowy konglomerat tych dwóch podejść. Monachium nigdy takiego statusu się nie dorobił, to zawsze było miejsce biznesu, a mniej muzyki. ▓ AVS 2026 na progu (chwały) NO WŁAŚNIE – „unikatowa formuła”. To jest coś, muszę państwu powiedzieć, czego inni nam zazdroszczą. Może nie nam, bo Adamowi Mokrzyckiemu, który zarządza wystawą, ale przecież wszyscy się z tym sukcesem identyfikujemy. Udało się mu rozkręcić niewielkie hotelowe, głęboko insajderskie wydarzenie w coś, co zachowało jego rdzeń, a stało się ogólnie dostępne i ogólnie znane, wręcz modne. I, co ważne, jest wyjątkowo atrakcyjne. Wdać to, na przykład, po ilości muzyków uczestniczących w prezentacjach. Wydawcy musieli dostrzec potencjał, jaki tkwi w wydarzeniu, a potencjał to pieniądze. W czasach, kiedy streaming ogałaca z nich artystów, bezpośredni kontakt z odbiorcami, którzy w dodatku lubują się w nośnikach fizycznych, a te wciąż generują przychody, musi być nie do przecenienia. Kiedy Katarzyna Nosowska, dla przykładu, skończyła prezentację i podpisywała swój najnowszy, premierowy album solowy zatytułowany Nigredo, to w jednym momencie „wyszły” wszystkie jej płyty, mimo że chętnych na ich kupno było o wiele więcej. Podobnie było z nowymi krążkami Perfectu omawianymi przez Zbigniewa Hołdysa i z innymi artystami.
Fajne w tym wszystkim jest to, że te wszystkie pokazy i wydarzenia są odwiedzane przez tak różnych ludzi. Branża audiofilska jest postrzegana na zewnątrz jako siedlisko zdziwaczałych samotników, eremitów nieledwie, którzy nie wpuszczają nikogo do swoich „świątyń”. A to przecież nieprawda, czysta głupota. Podstawowym impulsem audiofila jest podzielenie się z kimś swoimi osiągnięciami oraz zdobyczami, czy to jeśli chodzi o system, czy o płyty. Również wystawa w Warszawie pokazuje, że słuchanie muzyki ma nie tylko komponent samotniczy, ale musi się realizować także przez konfrontację z opiniami innych. Nawet jeśli ich nie przyjmujemy, a wręcz wyśmiewamy, to zostają w nas i wykonują pracę. Fajowość tegorocznej wystawy objawiła mi się również w czymś, co nie da się skwantyfikować, policzyć i zważyć, a co było, nie tylko dla mnie, absolutnie jasne. Mówię o wyczuwalnym optymizmie i dobrych emocjach. Kiedyś śmiano się z tego typu określeń, dzisiaj wiemy, że nie ma w tym nic nadprzyrodzonego, a jest to coś w rodzaju kolektywnego współodczuwania, dzielonego przez mikroobserwacje i adaptowanie się do nich, zwykle nieświadome. Byłoby to zjawisko z pogranicza psychologii, socjologii i czegoś tam jeszcze. Jakby nie było, to dało się wyczuć. Ludzie chodzili po korytarzach stadionu zaaferowani, chodzili zagadani i spieszyli się na wybrane wydarzenia. Nie czuło się w tym nudy ani przymusu. A podczas wcześniejszych edycji zdarzało mi się coś takiego zaobserwować, również u siebie samego. Tym razem sam byłem zaabsorbowany tym, co się dzieje, podjarany nawet, i gdybym tylko miał czas, odwiedziłbym kilkanaście prezentacji i pokazów na raz. Czasu zaś nie miałem, bilokacji nie uprawiam (przynajmniej nie publicznie). A jednak, oprócz czterech spotkań, które prowadziłem, spotkań z producentami i dystrybutorami, chciałem po prostu zobaczyć jak najwięcej, usłyszeć jak najwięcej i z jak największą liczbą ludzi się spotkać; przy okazji – pięknie dziękuję za to, że państwo podchodziliście, witaliście się, za wspólne zdjęcia, to dla mnie bardzo miłe, było super! Ustalone godziny by mi to wszystko uniemożliwiły. Tym większa też wdzięczność dla tych z państwa, którzy poświęciliście czas na spotkanie z moimi gośćmi i ze mną.
A i tak przecież nie wszędzie byłem, nie z wszystkimi się przywitałem, za co serdecznie przepraszam, jest mi naprawdę bardzo przykro, bo bardzo chciałem. Impreza, co mówimy od kilku lat, jest tak duża, że nie ma szans na jej „ogarnięcie”. Można sobie, co najwyżej, wybrać rzeczy do obejrzenia i do wysłuchania i będzie to wybór mocno ograniczony w stosunku do tego, co jest dostępne. W dodatku nigdy nie zrealizujemy swojej listy – mnie się nie udało. Taki stan rzeczy jest wynikiem sukcesu imprezy i jej cieniem, którego nie da się pozbyć. Jest albo-albo: albo mała wystawa i wszędzie jesteśmy oraz na wszystko mamy czas, albo wystawa duża i musimy wybierać.
Kiedy zaś przychodzi do wyborów, do tych dobrych miejsc, to muszę się przyznać, że zaskakująco dużo miejsc w tym roku mi „grało”. Nie wszystkie, niektóre tylko czasem, ale naprawdę nie było zbyt wielu wystawców, którzy by coś zawalili, polegli po całości. Zdarzały się wpadki, zwykle wynikające jednak z awarii sprzętu lub niesolidności współwystawców. Były one jednak, na szczęście, rzadkie. Same z siebie prezentacje były w większości przypadków solidnie przygotowane, zarówno jeśli chodzi o estetykę, ustawienie sprzętu, jak i informacje o nim. W całej swojej upierdliwości byłem mile zaskoczony. ▓ Sprawa źródła CIEKAWE, ALE CHOĆ co roku widać przechylenie w jedną lub drugą stronę jeśli chodzi o źródła sygnału, czyli to, z czego muzyka była puszczana, tym razem zapanowała ponadnarodowa zgoda. Jak gdyby nikt nie miał już ochoty, ani potrzeby udowadniać, że lepszy jest winyl, że może płyta CD gra lepiej, czy też może jednak to plik jest TYM formatem (wiem, to nie format, ale funkcjonalnie tak go postrzegamy), który trzeba wspierać. Zapanowało coś w rodzaju ekumenizmu międzyformatowego To samo dotyczyło lamp i tranzystorów, kolumn takich czy innych oraz innych „stanów zapalnych”. Jednak w źródłach widać to było najlepiej. Gdzie nie spojrzeć stały odtwarzacze plików. I dobrze, to jest znakomity sposób na to, aby puścić muzykę, której życzą sobie odwiedzający. Myślę, że taka możliwość jest kluczowa dla powodzenia imprez typu „audio show”. Przychodzimy przecież po to, żeby usłyszeć kawałki, które kochamy i które chcemy usłyszeć na lepszym systemie. Po tym, co usłyszymy możemy ocenić w którym kierunku chcemy iść. Z drugiej strony wystawcy mogą, a nawet powinni, mieć przygotowane sety z muzyką, która dobrze gra właśnie na ich systemie. W ten sposób zaprezentują jego najlepsze cechy. Ostatecznie jednak to my, ludzie kupujący te produkty, musimy mieć możliwość oceny i wsadzenia kija w szprychy, a tym są zwykle płyty nagrane nie tak idealnie jak audiofilskie.
‖ Wszystkich, zdaje się, pogodził magnetofon; na zdjęciu Studer A807 Dlatego też obecność odtwarzaczy plików jest dobrym zabezpieczeniem. Nie da się jednak ukryć, a próbuję się tą wiedzą dzielić na lewo i prawo od wielu lat, że topowy dźwięk, naprawdę topowy, gwarantują tylko nośniki fizyczne. Pomijam przy tym inne kwestie, takie jak haptyczność, czyli poczucie obcowania z obiektem fizycznym, rzecz niezwykle ważna dla naszego przeżywania rzeczywistości, wystarczy się skupić na dźwięku. AVS 2026 gościło więc, chyba w większości systemów, czy to gramofon, czy odtwarzacz CD (SACD). Te drugie często pracowały jako przetworniki D/A z transportami plików, ale co jakiś czas były na nich odpalane również płyty. Szczególną uwagę zwracała wszechobecność dyskofonów, jak to starano się kiedyś ochrzcić w Polsce „cedeki”. Wydaje się, ale z mocnym akcentem na pewność, że producenci dostrzegli w tym formacie wartość. Może nawet nie sami producenci, a audiofile, którzy swoje potrzeby zakomunikowali firmom audio, te zaś musiały na nie odpowiedzieć. Jesteśmy w momencie narastania fali, która z powrotem przywróci tym urządzeniom należne im miejsce. A ja już nie jestem gościem opowiadającym „idiotyzmy” w rodzaju: „tylko CD”, a kimś, kto „w sumie… może ma rację”. Przy okazji powiem, że przygotowuję cykl artykułów o tym formacie, gdzie będę chciał opowiedzieć o jego początkach, a także o wariantach. Ale jeszcze trochę mi zejdzie. Myślałem nad tym, co się stało, że wojna międzyformatowa jakoś przycichła i wychodzi mi na to, że wszystkich pogodziła obecność w naszej, audiofilskiej przestrzeni taśmy analogowej. Rzecz w tym, że jaki by format nie był, i tak ma niewiele wspólnego z taśmą master, ponieważ dla każdego z nich dźwięk jest odpowiednio kształtowany. Robi się to tak, aby dopasować sygnał do jego ograniczeń. Dla LP, dla przykładu, puszcza się bas w mono poniżej, powiedzmy 120 Hz (140 Hz), a dla CD odpowiednio operuje kompresją i limiterami. Bez tego się nie da. Kiedy porównamy je z taśmą okazuje się, że są to wprawdzie podobne, ale jednak różne światy. Kiedy w 2014 roku poprosiłem Dirka Sommera, aby przywiózł do Warszawy magnetofon Nagra IV-S ze swoimi taśmami master, nagranymi przez niego i jego żonę w ramach prowadzonego przez nich wydawnictwa Sommelier du Son, było to w Warszawie absolutne novum; więcej → TUTAJ. Ludzi w czasie pokazu było tylu, że stali po kątach i siedzieli na podłodze tuż przed urządzeniem. Nikt nie wierzył w to, że tak może brzmieć muzyka.
‖ Jeśli płyta cyfrowa, to w ten sposób: odtwarzacz SACD/MQA-CD Wadax Studio System Dzisiaj, po dwunastu latach, magnetofony są w wielu miejscach imprezy i są czymś naturalnym. Są też czymś w rodzaju „kotwic”. Wyznaczają ramy znanego nam świata dźwięków. Można nagrać muzykę w równie spektakularny sposób, na przykład w DXD lub DSD, są takie wydawnictwa (na przykład MA Recordings, Briphonic, Channel Classics itp.), ale to taśma stała się punktem odniesienia, na dobre i na złe. Skoro więc to ona jest „najlepsza”, nie mają sensu spory o nośnik konsumencki, możemy wreszcie wybierać to, na co mamy ochotę i nie musimy się przed nikim tłumaczyć. To dobre informacje, wszystko to są bardzo dobre informacje. Jesteśmy, jak się wydaje, świadkami „małego renesansu” audio, który dociera do coraz szerszego grona ludzi. A nowi ludzie są nam potrzebni jak nigdy wcześniej. Wnoszą oni do naszej branży energię i inicjatywę, zarówno po stronie kupujących, jak i producentów. Zauważyłem wśród tych ostatnich wielu młodych ludzi, co jest równie wspaniałe. Nie mają oni często pojęcia o tym, jak się poruszać po tym świecie, a jednak prą do przodu i są zdeterminowani, aby osiągnąć sukces. Kłaniam się przed nimi nisko i dziękuję za to świeże spojrzenie. ▓ Best Sound AVS 2026
RÓWNIE NISKO KŁANIAM SIĘ wystawcom, którzy przygotowali dla nas to wszystko. Kilka z prezentacji wciągnęło mnie na tyle, że zdecydowałem się im przyznać wyróżnienia Best Sound AVS 2026; odpowiednie naklejki w pomarańczowym kolorze mogli państwo zobaczyć na drzwiach wejściowych. |
Poniżej znajdą państwo ich spis. Każdy z systemów oczarował mnie czymś innym, wszystkie jednak dzieliły też wspólne cechy. To: spójność, muzykalność i profesjonalna prezentacja. Gratulacje! ˻ » ˺ YG Acoustics, Vitus Audio, Techdas, DS Audio, Furutech ![]()
YG Acoustics Ultimate Titan to pięciodrożne, modułowe kolumny z ośmioma przetwornikami. Kolumny grały z elektroniką Vitus Audio z topowej serii Masterpiece: odtwarzaczem CD MP-T201 Mk III & MP-D201 Mk III, przedwzmacniaczem liniowym MP-L201 Mk II oraz stereofonicznymi końcówkami mocy MP-S201. Za źródła „robiły” również dwa magnetofony Studer, A802 i A80, a także gramofony, TechDAS Air Force Three Premium oraz SME Model 35. Grały one z wkładkami, odpowiednio, DS Audio oraz Koetsu. Okablowanie – Furutech Project V1. Prezentację przygotowała firma RCM. Dodam, że w tym systemie miałem przyjemność prowadzić dwie prezentacje, jedną dotyczącą masteringu i drugą z prezentacją nowej płyty Michała Bryły, z Suitami… Bacha na altówkę. ˻ » ˺ Magico, Pilium, MSB, EMM Labs, Finite Elemente
Firma dystrybucyjna Dwa Kanały przygotowała prezentację z kolumnami Magico S5 napędzanymi przez wzmacniacz Pilium Achilles oraz przedwzmacniacz Pilium Alexander; źródło sygnału – transport plików Pink Faun 2.16 Ultra oraz premierowy w Polsce przetwornik cyfrowo-analogowy MSB Palisade DAC. Wszystko na stoliku, z którego sam korzystam, Finite Elemente Pagode Edition Mk II. Wszystkie te elementy są doskonałe, mnie jednak w tej chwili interesuje odtwarzacz EMM Labs, który chcę wypożyczyć do testu. Na reszt przyjdzie jeszcze czas. ˻ » ˺ Audionostrum, Kondo, Siltech, J.Sikora, Sforzato ![]()
Słyszałem wcześniej te kolumny, w Wiedniu, ale nie wiedziałem, że mogą one zagrać tak dobrze. Hiszpańska marka Audionostrum w modelu Saturn zawarła tyle muzyki, tak wiele barw, że trudno w to uwierzyć. Na szczęście wszystko to można było usłyszeć. Kolumny nie wyglądają typowo, można nawet powiedzieć, za klasykiem, że ich uroda jest niezwykle dobrze zakamuflowana. Ale dźwięk! – Dźwięk rekompensuje wszystko. Kolumny były napędzane przez elektronikę Kondo, wzmacniacze Kagura i przedwzmacniacz G-1000. Oprócz odtwarzacza plików Taiko Audio drugim źródłem był w nim gramofon J. Sikora Reference. Okablowanie – Siltech Mster Crown. Tak się składam, że prawie wszystkie te produkty, poza kolumnami i przedwzmacniaczem, testowaliśmy w „High Fidelity”. Prezentację, jak zwykle zawodowo, prowadził Roman Wilczewski z salonu Nautilus Północ w Wejherowie. ˻ » ˺ JBL, Mark Levinson, Shunyata Research, Rogoz Audio ![]()
Myślę, że większość odwiedzających stadion biegła do pokoju z kolumnami JBL i elektroniką Mark Levinson, aby usłyszeć, a pewnie i zobaczyć, model JBL Summit Everst. I dobrze, bo jest co oglądać i słuchać. Mnie jednak zniewoliła inna prezentacja, zaraz obok. Znalazły się tam, premierowo, kolumny JBL L150. To w tej chwili flagowe, nie licząc serii Summit, konstrukcje tej marki. Trójdrożne, z 380 mm głośnikiem nisko-średniotonowym z pulpy papierowej i z pochyloną przednią ścianką, wyglądają jak żywcem wyjęte z lat 80. I chyba tak ma być. Jeśli tylko ludzie z katowickiego salonu Audio Styl, którzy zajmowali się tym pokojem, mi to wniosą, posłucham ich dla państwa. Kolumny były napędzane elektroniką Marka Levinsona, wzmacniaczem zintegrowanym No. 5805, a źródłem był odtwarzacz SACD/plików No. 5101. W systemie również kondycjoner Shunyata Research Hydra oraz stolik Rogoz Audio. ˻ » ˺ Kroma Audio, Ypsilon Electronics, Taiko Audio, Lampizator, Stage III Concepts
Cały system przygotowany przez słowacką firmę Dream Audio, na który złożyły się topowe kolumny Kroma Audio, elektronika Ypsilon Electronics oraz odtwarzacz plików Taiko Audio. To mnóstwo produktów, znakomite modele, z których część testowaliśmy. Źródłem był transport plików Taiko Olympus z przetwornikiem D/A Lampizator Horizon. Całość okablowana potężnymi wężami firmy Stage III Concepts. Wagę tej prezentacji nadawały jednak, trzeba to powiedzieć, kolumny Maribel. Mierzą one 201 cm wysokości, 53 cm szerokości i 63 cm głębokości, ważą 220 kg (sztuka). Przetworniki? – Dwa wysokotonowe AMT, 76 mm kopułka średniotonowa, dwa 200 mm przetworniki nisko-średniotonowe z papierowymi membranami i dwa 380 mm niskotonowe, również z membranami z pulpy celulozowej. Po prostu potęga, Ale i subtelność. To był jeden z tych systemów, gdzie muzyka grała dobrze niezależnie od tego, jaki to był jej rodzaj. ˻ » ˺ Wolf von Langa, Air Tight, Yukiseimitsu Audio, Kubala-Sosna
To jedna z moich ulubionych prezentacji, z elektroniką Air Tight i kolumnami Wolf von Langa Chicago; Japończycy świętowali w ten sposób 40-lecie istnienia. Było w tym dźwięku coś czarującego. Kiedy na chwilę usiadłem, żeby posłuchać, nie miałem ciśnienia, żeby dalej biec i słuchać czegoś innego. Zaraz to zrobiłem, bo musiałem, ale gdybym miał więcej czasu, nie ruszałbym się z tego pokoju. W systemie grały: przedwzmacniacz liniowy Air Tight ATC-7, przedwzmacniacz gramofonowy Air Tight ATE-5, końcówki mocy ATM-300, gramofon Yukiseimitsu Audio AP-01. ˻ » ˺ Diapason, Riviera Audio Labs, Nogler Audiotech,, Zensati
To już drugi raz z rzędu – włoski pokój rozwalił system. Nagrodzony przez nas włoski system z kolumnami Diapason Didascalìa i elektroniką Riviera Audio Labs, z gramofonem Nogler Audiotech Antheo miał w sobie coś magicznego. Było tak wszystko, czego oczekujemy od systemów tej klasy. Ale najważniejsze, że było w tym mnóstwo muzyki, wspaniale podanej muzyki. Pomagały w tym płyty Audionautes Recordings, prezentowane przez Fabio Camoraniego, ale przecież puszczan były też inne krążki i brzmiały równie porywająco. ˻ » ˺ Wilson Audio, Dan D’Agostino, DCS, Aurender, Artesania Audio, Shunyata Research
Audiofast, firma dystrybucyjna z Łodzi, co roku przygotowuje jeden z najdroższych systemów wystawy, Tak było i tym razem. Chciałem jednak zwrócić uwagę na system obok, mniejszy, ale przecież fantastyczny – to tutaj spotkała się z państwem Katarzyna Nosowska. Był to bardzo elegancki, gładki dźwięk o dużej skali i rozmachu. Ale przecież jednocześnie bardzo subtelny. Nie każdy materiał muzyczny brzmiał na nim równie dobrze, ale nawet te słabsze nie „raniły” Z kolei te najlepsze – wspaniale! Źródłem dźwięk był w nim odtwarzacz plików DCS, a wzmocnieniem zajmowała się elektronika Dan D’Agostino: bardzo dobrze grające kolumny Wilson Audio Alexx Vfx napędzały monobloki Relentless 800 Z, oferujące ponad 1200 W przy 8 Ω, z przedwzmacniaczem Momentum C2Z, a całość stała na stolikach Artesania Audio i była zasilana oraz okablowana przez produkty firmy Shunyata Research. ˻ » ˺ Final Audio, Lucarto Audio ![]()
Na koniec jedna z prezentacji w Strefie Słuchawkowej, która najbardziej zapadła mi w pamięć. Były to najnowsze słuchawki Final Audio, model DX10000 CL ze wzmacniaczem Lucarto Audio HPA300 SE na lampach 300B. Są to flagowe konstrukcje tej firmy. Mają one budowę wokółuszną, zamkniętą. Słuchawki wykorzystują dynamiczny przetwornik 40 mm, w którym kopułka membrany została wykonana z czystego diamentu metodą chemicznego osadzania z fazy gazowej (CVD). Muszle wykonano ze stopu aluminium i magnezu przy użyciu obrabiarek CNC. Konstrukcja jest skręcana na śruby i całkowicie pozbawiona kleju. Ze wzmacniaczem polskiej firmy zagrało to wybitnie. Jeszcze raz dziękuję państwu i do zobaczenia za rok!!! ‖ WP |
strona główna | muzyka | listy/porady | nowości | hyde park | archiwum | kontakt | kts
© 2009 – 2026 HighFidelity, design by PikselStudio




























