˻ PIERWSZY TEST ˼

⌈ Firma DESTINATION AUDIO powstała w 2013 roku w USA. Jej założycielem i konstruktorem jest Polak, WŁODZIMIERZ ‘SAM’ WIŚNIEWSKI. W centrum jej zainteresowań są urządzenia oparte na lampach oraz wysokosprawne kolumny tubowe. W 2025 roku firma przenosi się do Polski i zostaje zarejestrowana pod nazwą Destination Audio Poland. Testujemy premierowo jej najnowszy produkt, ECC40 Tube DAC. ⌋

SŁYSZELIŚMY I CZYTALIŚMY O TYM wiele razy. A jednak ta historia, ten mit założycielski wciąż ma dużą siłę oddziaływania i wciąż kreuje nasze spojrzenie na firmy audio, które po niego sięgają. Najwyraźniej uruchamiają w nas coś, z czego istnienia nie zdajemy sobie sprawy. Nie inaczej jest w przypadku Destination Audio.

Firma została założona przez pana Włodzimierza Wiśniewskiego z, jak czytamy, „fascynacji magią bezpośrednio żarzonej triody, a w szczególności rzadkiej lampy typu 45”. Mający kiedyś topowy system audio i kina domowego w pewnym momencie swego życia w wyniku choroby pozostał z niczym. Aby re-kreować to doświadczenie sam zaczął zgłębiać tajniki lamp elektronowych oraz kolumn tubowych, bo to był kierunek, który wybrał, wspomagając się wiedzą i korzystając z pomocy innych konstruktorów. Amerykańska strona firmy mówi:

Po ponad latach prób powstaje pierwszy produkt, od razu topowy, kolumny tubowe Vista (2013). Zaprezentowany podczas wystawy Audio Video Show w Warszawie, jest trójdrożnym systemem głośnikowym o skuteczności 105 dB. Proces budowy jednej pary tych kolumn ze specjalnie łączonych warstw drewna zajmuje zespołowi od pięciu do sześciu miesięcy. W ofercie Destination Audio model ten znajduje się do dziś.

W latach 2017-2018 firma zyskała pewną rozpoznawalność w USA, przynajmniej jak na tak niszowego i małego producenta. Została zauważona na wystawach AXPONA i California Audio Show. Właściciel Destination Audio mieszkał w Stanach od 24-tego roku życia, tam też zarejestrował swoją firmę, a jego pierwsza wystawa na AXPONIE w 2017 roku przyniosła mu rozgłos. W USA wszyscy używają imienia Sam zamiast Włodzimierz, ponieważ kiedy przybył do Stanów jako młody człowiek, nikt nie potrafił wymówić jego imienia, dlatego też dostał nowe imię, Sam. I tak już zostało do dziś.

To właśnie w 2018 roku powstaje model Nika (od imienia jego pierworodnej córki Weroniki), trójdrożne kolumny, będące odpowiedzią na pytania o mniejsze konstrukcje, wciąż jednak zachowujące wysoką skuteczność (99 dB). Ich gabaryty, w stosunku do Visty zmniejszono o około 70%. W 2022 roku zadebiutował podstawkowy model kolumn Ruby, zaprojektowany z myślą o jeszcze mniejszych pomieszczeniach.

Równolegle z rozwijaniem oferty kolumn powstawała elektronika. Lampowe monofoniczne wzmacniacze mocy o nazwie 45 Tube Power Amplifiers zostały zaprojektowane i wprowadzone na rynek w latach 2013-2015, a ich oficjalna premiera odbyła się podczas targów Audio Show w Warszawie w listopadzie 2015 roku. W kolejnych latach Destination Audio rozwinęło portfolio o potężne, dwuczęściowe wzmacniacze lampowe, przedwzmacniacz gramofonowy WE417A oraz wzmacniacz zintegrowany oparty na triodach nadawczych GM70.

Jej najnowszym produktem jest przetwornik cyfrowo-analogowy ECC40 Tube DAC. Jego niezbalansowana wersja pojawiła się w 2024 roku, a zbalansowana, którą testujemy, rok później.

▲ Kilka prostych słów…

WŁODZIMIERZ ‘SAM’ WIŚNIEWSKI
właściciel, konstruktor

HISTORIA MOJEGO PRZETWORNIKA zaczęła się w 2014 roku. Nie był to oczywiście obecny DAC, ale jego pierwszy, dość odległy poprzednik. Powstał wtedy projekt oparty na dwóch układach AD1860 pracujących w konfiguracji dual mono. Były to czasy, kiedy PCM i wejście USB w zupełności wystarczały do tego, czego oczekiwałem od źródła cyfrowego.

‖ Wzmacniacz mocy GM70 • zdj. Destination Audio

Płytkę cyfrową przygotował dla mnie pan Waldek, który w tamtym czasie współpracował również z Łukaszem Fikusem i wykonywał dla Lampizatora płytki DAC. Odbyło się to za wiedzą i zgodą Łukasza. Powstało kilka kolejnych wersji i prototypów, zanim doszliśmy do rozwiązania, które bardzo odpowiadało mi pod względem brzmienia. Gotowy DAC pokazaliśmy w 2015 roku podczas Audio Video Show w Warszawie, na Stadionie Narodowym. Był on częścią systemu Destination Audio i właśnie wtedy nasz system otrzymał wyróżnienie Best of Show.

Później, przez wiele lat, właściwie nie planowałem rozwijania DAC-a jako osobnego produktu. Co ciekawe, regularnie wracali do tego moi klienci. Osoby, które kupowały ode mnie kolumny, wzmacniacze czy przedwzmacniacze, pytały, dlaczego nie zrobię również przetwornika utrzymanego w podobnym charakterze brzmieniowym jak pozostałe urządzenia Destination Audio.

Długo się przed tym broniłem, również z bardzo prostego powodu – z natury jestem człowiekiem analogowym, a nie cyfrowym :) Znacznie bliższe są mi lampy, transformatory, układy analogowe, winyl czy taśma niż świat układów cyfrowych, formatów i kolejnych standardów. Dlatego część cyfrową zawsze traktowałem przede wszystkim jako narzędzie, które ma możliwie dobrze dostarczyć sygnał do tej części urządzenia, na której znam się najlepiej i której poświęcam najwięcej uwagi – części analogowej.

Z biegiem czasu wymagania dotyczące DAC-ów bardzo się jednak zmieniły. PCM i pojedyncze wejście USB przestały wystarczać. Pojawiło się DSD, coraz wyższe częstotliwości próbkowania, a klienci oczekiwali USB, S/PDIF, AES/EBU czy I²S. Jeżeli miałem więc wrócić do DAC-a, musiał to być już konstrukcyjnie współczesny przetwornik.

W 2025 roku pojawił się więc pomysł wspólnego projektu z Łukaszem Fikusem. Powstała przygotowana przez niego płytka i przez pewien czas pracowałem nad tym rozwiązaniem. Ostatecznie okazało się jednak, że nasze drogi konstrukcyjne i założenia dotyczące tego konkretnego projektu były inne, dlatego wspólnego DAC-a nie wprowadziliśmy do produkcji. Rozstaliśmy się z tym pomysłem w dobrych relacjach, a ja zdecydowałem się dalej rozwijać własną koncepcję i poszukać rozwiązania części cyfrowej, które najlepiej pasowałoby do mojego układu analogowego i moich założeń brzmieniowych.

‖ Wygląd DAC-a przypomina przedwzmacniacz gramofonowy Destiny Audio Phono • zdj. Destination Audio

Chciałbym przy tej okazji powiedzieć jeszcze jedną rzecz, która jest dla mnie osobiście bardzo ważna. Z Łukaszem znamy się i przyjaźnimy od 2013 roku. Przez te wszystkie lata zrobiliśmy razem kilka wystaw Audio Show, zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych, ale nasza znajomość od dawna wykracza daleko poza wspólne wystawy czy sprawy zawodowe.

Łukasz jest jedną z tych osób w świecie audio, którym naprawdę wiele zawdzięczam. Wielokrotnie, kiedy pracowałem nad własnymi konstrukcjami i trafiałem na problem, z którym nie potrafiłem sobie poradzić, mogłem po prostu do niego zadzwonić. Nigdy nie robił tajemnicy ze swojej wiedzy i nigdy nie odmawiał pomocy. Pomagał mi zupełnie bezinteresownie, podpowiadał rozwiązania, dzielił się swoim doświadczeniem i nieraz naprowadzał mnie na właściwy kierunek.

Byłoby więc z mojej strony nieuczciwe, gdybym dzisiaj mówił o rozwoju Destination Audio, nie wspominając, że Łukasz miał przez te lata wpływ również na moje myślenie o pewnych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Oczywiście każdy z nas poszedł własną drogą, każdy ma swoją filozofię dźwięku i własne pomysły, ale jego wiedza, doświadczenie, a przede wszystkim koleżeńska i całkowicie bezinteresowna pomoc są dla mnie bardzo cenne.

Wracając do obecnego DAC-a – ostatecznie, również pod wpływem ciągłych namów moich klientów, postanowiłem zbudować nową konstrukcję. Od początku nie chodziło mi jednak o stworzenie urządzenia imponującego liczbą funkcji czy parametrów. Część cyfrowa oczywiście musiała spełniać dzisiejsze wymagania, ale mnie najbardziej interesowało to, co dzieje się później i jaki ostatecznie charakter będzie miał dźwięk.

Warto tutaj zaznaczyć, że zastosowana w obecnym DAC-u płytka nie jest gotowym modułem kupowanym na rynku ani rozwiązaniem, które można znaleźć w innych urządzeniach. Jest projektowana i wykonywana specjalnie dla mnie, wyłącznie na potrzeby Destination Audio, zgodnie z założeniami tego konkretnego przetwornika. Jest więc rozwiązaniem dedykowanym temu urządzeniu.

‖ Sekcja analogowa DAC-a jest zbudowany podobnie jak klasyczne wzmacniacz lampowe – metodą punkt-punkt • zdj. Destination Audio

Dla mnie najważniejsze było to, że mogłem otrzymać część cyfrową przygotowaną specjalnie pod moje potrzeby, a następnie połączyć ją z własną koncepcją części analogowej, zasilania i całego toru wyjściowego. Dzięki temu mogłem potraktować DAC jako jedną spójną całość. Układ lampowy wywodzi się natomiast z rozwiązania, które stosowałem już w poprzednim przetworniku. Jest stosunkowo prosty, z możliwie krótką ścieżką sygnału. Tym razem mogłem jednak zastosować znacznie lepsze komponenty, transformatory i rozwiązania zasilania.

Moje podejście do konstruowania urządzeń nie polega wyłącznie na projektowaniu na podstawie parametrów. Oczywiście poprawność techniczna i parametry są podstawą – bez tego nie ma sensu zaczynać. Ale później bardzo dużo czasu poświęcam na odsłuch i dobór poszczególnych elementów.

Nie wierzę przy tym w jeden „magiczny" kondensator, rezystor, transformator czy lampę, które same z siebie zrobią dobry dźwięk. Bardziej interesuje mnie to, jak wszystkie te elementy współpracują z sobą. Zmiana jednego komponentu potrafi przesunąć równowagę całego urządzenia i wtedy czasami trzeba wrócić do innego miejsca układu. Jest to więc raczej budowanie struktury dźwięku krok po kroku i szukanie właściwej harmonii pomiędzy poszczególnymi elementami niż stosowanie jednej określonej recepty.

Brzmieniowo od początku wiedziałem natomiast, czego szukam. Lubię dźwięk gęsty, organiczny i naturalny barwowo, z odpowiednim nasyceniem, kolorem i strukturą. Bardzo ważna jest dla mnie również dynamika, swoboda i naturalność przekazu. Chciałem też możliwie zbliżyć charakter odtwarzania muzyki cyfrowej do tego, co najbardziej cenię w dobrym analogu.

Nie chodziło mi jednak o to, aby za pomocą lamp sztucznie „ocieplać” czy upiększać dźwięk. Zależało mi raczej na zachowaniu informacji i zalet dobrego źródła cyfrowego, ale podanych w sposób naturalny, bez agresji i bez utraty barwy, nasycenia czy emocji zawartych w muzyce.

‖ Na wyjściu pracują piękne kondensatory firmy Duelund • zdj. Destination Audio

Jeżeli chodzi o samą konstrukcję, nie ma w tym DAC-u żadnej wielkiej tajemnicy ani rozwiązania, które chciałbym przedstawiać jako rewolucyjne. Układ lampowy jest stosunkowo prosty, ścieżka sygnału krótka, natomiast bardzo dużą wagę przywiązuję do zasilania, transformatorów, lamp oraz jakości i wzajemnego dopasowania pozostałych komponentów. Najwięcej czasu zajęło mi właśnie doprowadzenie wszystkich tych elementów do takiej równowagi, jakiej szukałem.

Nie lubię natomiast sam opowiadać, jak gra moje urządzenie. Kiedy ktoś mnie o to pyta, zazwyczaj odpowiadam: „Posłuchaj i sam mi powiesz". Jako konstruktor mogę powiedzieć, czego szukałem, jakie decyzje podjąłem i dlaczego je podjąłem. Natomiast ocenę tego, czy udało mi się osiągnąć zamierzony efekt, wolę pozostawić ludziom, którzy tego urządzenia słuchają. W przypadku recenzji tym bardziej uważam, że jest to rola recenzenta, a nie konstruktora. ‖ WW

▒ ECC40 Tube DAC

CHOĆ TAK NIE WYGLĄDA, ECC40 Tube DAC jest przetwornikiem cyfrowo-analogowym. Formą przypomina produkty japońskiej marki Audio Tekne, jej wzmacniacze i przedwzmacniacze gramofonowe; więcej → TUTAJ. Korzenie tego typu myślenia o architekturze produktu są jednak o wiele głębsze i pomysły te bazują na konstrukcjach Western Electric z lat 30. i 40. XX wieku, głównie wzmacniaczach obsługujących dźwięk w kinach.

Współcześnie można je odnieść do modelu 50W-1 firmy McIntosh, lampowego wzmacniacza mocy wprowadzonego na rynek w 1949 roku. Ten typ był rozwijany później przez tę amerykańską firmę także w urządzeniach tranzystorowych, a jego echa spotykamy we wzmacniaczach firmy QUAD, na przykład w modelu QUAD II, 15-watowym wzmacniaczu mocy zaprezentowanym w 1953 roku.

O co chodzi? Mowa o wyodrębnieniu na zewnątrz nie tylko lamp, ale i transformatorów, dławików oraz kondensatorów. Powstaje w ten sposób niemal monolityczna konstrukcja z głównymi podzespołami na zewnątrz, tworząca architektoniczną bryłę, koło której trudno obojętnie przejść. W Tube DAC znakomicie się to sprawdza, a wrażenie potęgowane jest przez fakt, że to jest przecież przetwornik cyfrowo-analogowy, a te w drugiej dekadzie XXI wieku kojarzymy raczej z niewielkimi, ładnymi, niemal „cukierkowatymi” produktami z Chin.

FUNKCJONALNOŚĆ • Od strony funkcjonalnej to jest jednak klasyczny DAC, z wejściami cyfrowymi i wyjściami analogowymi. Wejścia są cztery: USB, S/PDIF RCA, AES/EBU oraz I2S na gnieździe HDMI – USB i I2S obsługują sygnał PCM do 768 kHz oraz DSD do DSD512. Obecność HDMI sygnalizuje możliwość podłączenia transportu plików (lub CD oraz SACD) z pominięciem modułu USB.

Gniazdo to mówi także o czymś więcej, choć szeptem: u podstaw projekt miał wiele wspólnego z Łukaszem Fikusem, szefem firmy Lampizator. W swoich flagowych produktach stosuje on takie właśnie łącza zgodne ze standardem firmy PS Audio. Swoją drogą – ciekawe, czy transport SACD Perfectwave SACD Transport (PST) tej firmy jest w stanie wysłać do polskiego „daca” sygnał DSD…

Sygnał na zewnątrz wyprowadzamy gniazdami niezbalansowanymi RCA lub zbalansowanymi XLR. Sygnał ma wysoki poziom, do 7 V, należy więc pomyśleć o przedwzmacniaczu o niezbyt wysokim wzmocnieniu. Wejścia zmieniamy małą, metalową gałką na przedniej ściance. Jest tam również mechaniczny wyłącznik zasilania. Nie ma żadnego wskaźnika włączenia zasilania, nie mówiąc o informacji o tym, czy DAC jest zsynchronizowany ze źródłem sygnału. O tym, że nie ma szans na informacje o samym sygnale nie będę nawet wspominał.

TECHNIKA • Producent pisze:

ECC40 Tube DAC jest przetwornikiem D/A w którym sekcja analogowa oparta jest na lampach. Mówi o tym jego nazwa, w wersji amerykańskiej skrócona do „DAC”. Pan Wiśniewski w ten skrótowy sposób opisuje także inne urządzenia – przedwzmacniacz gramofonowy nosi nazwę „Phono Preamplifier”. W konstrukcji tej użyto cztery lampy typu NOS, ECC40, tutaj firmy Mullard. ECC40 to podwójna trioda o parametrach pośrednich między modelami ECC82 i ECC83, wprowadzona do sprzedaży w 1948 roku. Oryginalne lampy ECC40 mają posrebrzane piny.

Lampy te są zasilane przez układ lampowy bazujący na pełnookresowym prostowniku AZ31, również firmy Mullard. To naprawdę stary projekt, jeszcze z 1938 roku, a więc lampa z bezpośrednim żarzeniem. Układ ten pracuje z dławikami i – również widocznymi na zewnątrz – kondensatorami, tworząc filtr typu „Pi”. Zasilaczy jest zresztą więcej. Producent mówi, że osobne transformatory mają: żarzenie lamp ECC40, żarzenie lampy prostowniczej AZ31, zasilacz wysokonapięciowy, a także zasilacz całkowicie izolowanej sekcji cyfrowej. To dlatego na górnej ściance tak widać wiele puszek transformatorów i dławików.

Producent mówi też, że zastosował w tym układzie tylko topowe podzespoły. Na zewnątrz widać piękne, foliowe kondensatory Duelund Coherent Audio z topowej serii, sprzęgające wyjścia, a także złocone gniazda wyjściowe firmy Furutech. Skądinąd wiadomo, że transformatory do urządzeń Destination Audio są produkowane ręcznie w Japonii przez specjalistyczną, niszową firmę; producent nie ujawnia, jaką. Mają to być zaawansowane transformatory amorficzne stworzone z myślą o minimalizacji zniekształceń.

Nie wiadomo, z jakiego układu D/A producent skorzystał. Wiadomo jedynie, że jest to kość firmy AKM, jednak na zatarto ich oznaczenia.

Urządzenie jest rzemieślniczym produktem, w dobrym tego słowa znaczeniu, czyli budowanym ręcznie. Zamiast płytek drukowanych zastosowano połączenie typu punkt-punkt – świetne, ale czasochłonne. DAC został bardzo ładnie wykonany i robi dobre wrażenie. Jego masywna bryła została złożona z aluminiowych, lakierowanych na czaro elementów. Na czarno lakierowane są również ekrany transformatorów i dławików. Wyjątkiem jest górna ścianka z miedzi, która momentalnie odsyła do japońskich produktów firmy Kondo, która stosuje podobne połączenie. Całość stoi na czterech drewnianych nóżkach.

▓ ODSŁUCH

JAK SŁUCHALIŚMY • Przetwornik cyfrowo-analogowy Destination Audio Tube DAC był testowany w systemie referencyjnym HIGH FIDELITY i porównywany do sekcji D/A odtwarzacza SACD Ayon Audio CD-35 HF Edition, który pracował również jako transport. Równolegle wykonałem odsłuch przy pomocy odtwarzacza plików Sforzato DSP-05EX z zegarem PMC-05EX pracującego jako transport plików.

Wyjście cyfrowe Ayona z wejściem przetwornika połączone było kablem RCA→RCA Acrolink Mexcel 7N-DA6100 II, a ze Sforzato kablem USB Acoustic Revive USB-1.0 PL Triple-C. DAC był zasilany przez kabel Acrolink Mexcel 7N-PC9500. Sygnał wysyłany był do przedwzmacniacza liniowego Ayon Audio Spheris Evo, a dalej do wzmacniacza mocy Soulution 710 i kolumn Harbeth M40.1.

Urządzenie stało na górnej półce stolika Finite Elemente Pagode Edition Mk II, na swoich nóżkach i podkładkach Acoustic Revive RKI-5005.

» PŁYTY UŻYTE W TEŚCIE ⸜ wybór

• DAVE BRUBECK QUARTET, Time Out, Columbia Records/Audionautes Recordings AN-2513-CD, Crystal Disc MQA-CD ⸜ 1959/2025 ‖ więcej → TUTAJ.
• ELLA FITZGERALD, Clap Hands, Here Comes Charlie, Verve Records/Victor Entertainment VICJ 011-4052, XRCD24 ⸜ 1961/1998.
• ARNE DOMNÉRUS, Jazz At The Pawnshop, Proprius/AudioNautes Recordings AN-2520-KD, Crystal Disc MQA-CD (gold CD) ⸜ 1977/2025 ‖ recenzja → TUTAJ.

• WHITE STRIPES, Get Behind Me Satan, V2 Records 63881-27256-2, Reference CD-R ⸜ 2005.
• ENYA, Enya, BBC Entertainment BBC CD 605, CD ⸜ 1987.
• PEARL JAM, Ten, Epic Associated ZK 47857, CD ⸜ 1991.
• MIKE OLDFIELD, Five Miles Out, Mercury/Universal Music LLC UICY-75879, 2 x SHM-CD + DVD ⸜ 1982/2013.

» Japońskie wersje płyt znajdą państwo w sklepie internetowym → CD JAPAN, w którym my również robimy zakupy

EKIPA, SPOD RĘKI KTÓREJ wyszedł DAC Destination Audio kocha muzykę. Nie, nie znam ich osobiście, z panem Włodkiem znamy się telefonicznie. Także moja znajomość z właścicielem firmy Lampizator jest raczej epizodyczna. Skąd wiem to, co wiem? Takie rzeczy słychać.

Polski DAC gra w znakomicie nasycony sposób. Nasycony aż do wysycenia. Buduje on dźwięk blisko nas, z naciskiem na pierwszy plan. Zagęszcza go i ociepla. To jest ciepły dźwięk, nie miejmy co do tego wątpliwości. Jest to jednak ciepło wynikające nie ze zgaszenia wysokiej średnicy i góry, nie z podkreślenia niskiego środka, a z czegoś innego. Jeśli mógłbym powiedzieć, skąd się to bierze, skąd to wrażenie „lampowości” lamp 300B, powiedziałbym, że z rozdzielczości.

W tym dźwięku niczego nie brakuje. DAC, porównywany do wyjścia analogowego mojego odtwarzacza Ayon Audio, również lampowego, również zasilanego lampowo, pokazuje mniej przestrzeni nie schodzi tak nisko na basie i nie jest aż tak oszałamiająco szybki. Jednocześnie jednak to równie dobry, równie fascynujący przekaz – taki, który można pokochać w ułamku sekundy, jak mnie się to przytrafiło. W dodatku przekaz, w którym mamy coś innego niż w CD-35 HF, coś ekstra.

Jak mówię, najważniejszy jest w nim pierwszy plan. I to tam dzieje się coś więcej niż w Ayonie. Wszystkie umieszczone tam wydarzenia, jak saksofon DAVE’a BRUBECKA z płyty Time Out, jak wokal ELLI FITZGERALD z krążka Clap Hands, Here Comes Charlie i inne, wszystkie one były większe i bardziej treściwe niż z odtwarzaczem odniesienia. A to oznacza, że były mocniej nasycane niż z chyba każdym „dakiem” i odtwarzaczem cyfrowym, jaki u mnie był.

Fitzgerald w ˻ 3 My Reverie zabrzmiała tak, jakby stała przede mną. Blisko, niemal na wyciągnięcie ręki. Kiedy w 0:28 słychać mocny „pop”, DAC Destiny Audio podał go mocno i nisko, miękko i w nasycony sposób, mocniej niż Ayon. To zniekształcenie, błąd nagrania – to jasne. Ale też część tej płyty wpisana w jej DNA na dobre. Tak ją znam i to, że „p” wyskoczyło tak nagle z miksu, odebrałem jako coś fajnego, pozytywnego. Coś, co poświadczało ludzki charakter nagrania, a nie jego mechaniczny „szkielet”.

Uderzany delikatnie, nieco z prawej strony, trójkąt w tym utworze miał świetną barwę, bo równie gęstą, jak blachy perkusji na płycie Brubecka. Miał wagę, która jest zwykle gubiona, nie tylko w systemach z cyfrowym źródłem, ale i analogowym. Mówię o szczegółach, ale pokazują one także to, jak brzmi całość. A gra ciepło, gra gęsto, gra z nerwem. Przetwornik okazuje się przez to niesamowicie uniwersalnym urządzeniem. ie tylko jazzie, nie tylko małe składy i wokale, nie tylko pitolenie (które kocham).

˻ 1 Blue Orchid był pierwszym utworem zespołu THE WHITE STRIPES z albumu Get Behind Me Satan z 2005 roku wydanym na singlu. Album, jak wszystkie płyty Jacka White’a, został zarejestrowany analogowo w pełni analogowym systemie. Jest ciemny, jest nisko ustawiony i mało selektywny. Tak też został pokazany przez polski DAC. Przetwornik dopełnił niską średnicę i przybliżył pierwszy plan, czego można się było spodziewać. Ale też nie zgasił energii.

Gram tę płytę z krążka Reference CD-R, wypalonego na potrzeby studia masteringowego Masterdisk Studios, jeszcze bez tytułu (czytamy: „Album – SQ REV 3/29/05”). I jest to wersja niesamowicie naturalna. I ciemna – a tę ciemność DAC podkreślił. Zagrał ją fenomenalnie w swojej wewnętrznej energii i spójności. Wymiar w głąb był bardzo dobry, a tam dzieje się tu najwięcej. Ciepłe i gęste gitary nie przeszkadzały jednak w bardzo dobrej czytelności marakasów w ˻ 2 The Nurse.

Jestem pewien, że ci, dla których wczesne tłoczenia CD brzmią chrapliwie i jasno, po wysłuchaniu ich z polskim przetwornikiem przejrzą na oczy i zobaczą, że to chodzi nie o jaskrawość, tę nadają im źle brzmiące odtwarzacze, a o surowość. Tak, to często zniekształcenia, ale pożenione z niską kompresją i prostym torem. Większość późniejszych remasterów jest przekombinowana i zmasakrowana kompresorami.

DAC przepięknie się z nimi obchodzi. Ociepla, przybliża i dopełnia. Kiedy jednak przychodzi do płyt z mocną górą, wybuchową wręcz, jak Jazz At The Pawnshop w wersji na płycie Crystal Disc, urządzenie nagle otwiera się na kosmos dźwięków. To będą dźwięki o osłodzonym ataku, bardziej miękkie niż z Ayona i bardziej jak z gramofonów Linna niż Techdasa czy SME, raczej będzie to brzmienie Kondo niż Spectrala czy FM Acoustics.

Ale będzie ono przy tym niesamowicie różnicujące. Dlatego też bębny z długim, twardym pogłosem otwierające utwór ˻ 5 Five Miles Out z płyty MIKE’a OLDFIELDA pod tym samym tytułem były twarde, a wchodzące później poszczególne elementy uderzały sztywno, czyli tak, jak ta płyta brzmi. Z jednej strony ciemna, a z drugiej nieco agresywna w ataku.

Polski przetwornik tego nie zamazał, nie wciągnął w ciepłą orbitę złotego słońca, że tak powiem. Przekaz był blisko mnie, pierwsze plany miały nadane pierwszeństwo, tak to urządzenie gra. Gitara lidera w bonusowym ˻ 6 Waldberg (The Peak) miała długi pogłos, tak brzmi, ale też była wyraźna i niosła sporą energię. Grało to zjawiskowo dobrze.

▒ Podsumowanie

POLSKI PRZETWORNIK brzmi w taki sposób, jak – moim zdaniem – powinien brzmieć topowy sprzęt audio. Czyli z gorącym sercem, ale i doskonałym opanowaniem materiału. Nie jest to jedyna możliwość, bo Ayon Audio formuje dźwięk inaczej, a przecież w równie fascynujący sposób. Ale to Tube DAC pokazuje ciepły świat z miękkim atakiem i niesamowitym nasyceniem, który tak doskonale „wchodzi”.

Urządzenie jest przy tym szybkie i energetyczne. Transmisja informacji jest natychmiastowa. Wysoka rozdzielczość powoduje, że ciepło o którym mówię nie narzuca swojego DNA muzyce, a raczej jest nakładane na to, co jest już wcześniej ukształtowane. Skraje pasma są lekko cofnięte, w porównaniu do odtwarzacza odniesienia, w czym przypomina mi to granie odtwarzacza plików Sforzato w pełnej, trzyczęściowej wersji. A przecież przekaz jest kompletny i piękny.

To jest DAC z najwyższej półki, w dodatku takiej, na którą sam sięgam. Życzyłbym każdemu, aby chociaż raz z życiu usłyszał cyfrę w taki sposób, jak on ją pokazuje. Przyznajemu mu nasze najwyższe wyróżnienie - ˻ GOLD ‖ FINGERPRINT‖ WP

▒ Dane techniczne (wg producenta)

Wejścia: USB, S/PDIF RCA, AES/EBU, I2S (HDMI)
Obsługiwane typy sygnału (USB, I2S): PCM do 768 kHz, DSD do DSD512
Zastosowane lampy: 1× AZ31, 4× ECC40

Impedancja wyjściowa: 380 Ω
Wyjścia analogowe: RCA, XLR
Maksymalne napięcie wyjściowe (RCA): 4 V p‑p
Pasmo przenoszenia: 10 Hz-150 kHz

Wymiary (szer. × gł. × wys.): 45 × 32 × 24,5 cm.
Waga: 30 kg